روش های رایج ماشینکاری رزوه داخلی شامل ضربه زدن، تراشکاری، قالب گیری اکستروژن و آسیاب رزوه می باشد. حال اجازه دهید به طور خلاصه مزایا و معایب روشهای مختلف فرآیند و محدودیتهای استفاده از آنها را درک کنیم.
فرآیند ضربه زدن
ضربه زدن یک روش پردازش نخ داخلی پرکاربرد است که با کمک هندسه خاص شیر، کانتور نخ مورد نیاز را به دست می آورد، بنابراین پردازش نسبتاً ساده است و نیاز به ماشین ابزار خاصی ندارد، بلکه فقط باید روی آن عمل کرد. یک ماشین ابزار معمولی یا مرکز ماشینکاری.
در حین ماشینکاری، شیر ابتدا به قطعه کار منتقل شده و بریده می شود و سپس پس از رسیدن به عمق ماشین کاری، برعکس قطعه کار را ترک می کند. به این ترتیب می توان ماشینکاری را در فضای بسیار باریکی کامل کرد و تراشه ها را تخلیه کرد. انتخاب شیرها به مواد مختلف پردازش و شرایط پردازش بستگی دارد. تپ تپ اغلب در قطر کم و تولید انبوه استفاده می شود.
پیچ
در ماشینکاری با رزوه داخلی، معمولاً از درجهای قابل نمایهسازی برای چرخاندن قطعه کار برای به دست آوردن مشخصات نخ مورد نظر استفاده میشود. این فرآیند اغلب در ماشینکاری با نخ مثلثی استفاده می شود، زیرا شکل مقطع محوری نخ با شکل لبه برش بزرگ بسیار سازگار است. در طول پردازش، ابزار تراشکاری باید هر بار که قطعه کار میچرخد، یک فاصله گام را به صورت طولی حرکت دهد. اگر یک ابزار چرخشی چند سر باشد، حاصل ضرب فاصله گام و تعداد هدها جابهجا میشود تا بتوان نخ صحیح را پردازش کرد.
سه روش متداول برای چرخاندن نخ مثلثی وجود دارد که شامل روش برش مستقیم، روش برش اریب و روش برش چپ به راست می شود.
روش تغذیه مستقیم یک روش پردازش است که جهت شعاعی عمود بر محور قطعه کار را پس از برش آزمایشی و بازرسی قطعه کار و گام رزوه مطابق با الزامات اتخاذ می کند و آن را چندین بار تکرار می کند تا نخ چرخانده شود. بزرگترین مزیت این روش این است که شکل دندان نسبتاً دقیق است، اما برش دو لبه ابزار تراش به طور همزمان باعث براده برداری ضعیف، نیروی برش زیاد، آسیب دیدن آسان ابزار تراش و براده می شود. خراش دادن سطح نخ نیز آسان است.
روش تغذیه مایل یک روش پردازشی است که باعث می شود ابزار تراشکاری در امتداد سمت نیمرخ نخ در جهت شعاعی تغذیه کند و در عین حال پردازش نخ را پس از چندین راه رفتن ابزار تکمیل کند و سپس از روش تغذیه مستقیم برای خوردن ابزار استفاده کند. این روش معمولاً زمانی استفاده می شود که گام قطعه کار بیشتر از 3 میلی متر باشد. روش برش مستقیم نهایی می تواند به طور موثری دقت زاویه دندان را تضمین کند.
روش تغذیه ابزار چپ-راست یک روش پردازشی است که از مقیاس کالسکه افقی برای کنترل تغذیه عمودی ابزار تراش نخ استفاده می کند و سپس از مقیاس کالسکه کوچک برای کنترل تغذیه میکرو چپ-راست ابزار تراش استفاده می کند. لازم به ذکر است که هنگامی که نخ به پایان پردازش نزدیک است، باید از مهره یا سنج نخ استفاده شود تا بررسی شود که آیا اندازه نخ و دقت پردازش واجد شرایط هستند یا خیر. این روش فقط در تراش های معمولی کاربرد دارد. کار با آن آسان است و به طور گسترده استفاده می شود. معمولاً برای پردازش سوراخ هایی با قطر بزرگتر استفاده می شود.
پردازش اکستروژن
پردازش اکستروژن شبیه به پردازش ضربهای است، ابتدا شیر را اکسترود میکنند تا آن را به سوراخ از پیش حفاری شده بپیچانند، و سپس مواد را در جهت محوری و مسیر اکسترود میکنند تا یک رزوه داخلی پروفایل دندان منحصر به فرد تشکیل شود. این یک روش پردازش بدون تراشه است که مشکل براده برداری و خراش براده روی قطعه کار را ندارد، اما دارای الزامات بالایی برای توانایی تغییر شکل پلاستیک مواد است و محدوده مواد قابل اجرا نسبتاً کم است که بیشترین استفاده را دارد. در پردازش آلیاژ آلومینیوم
آسیاب نخ
فرز رزوه ای یک روش فرآوری است که در آن فرز ابتدا به انتهای سوراخ پیچ پایین می آید و سپس از روش درون یابی نخ برای بستن به قطعه کار استفاده می شود. در هر چرخه چرخش، گام رزوه در جهت محوری سوراخ پیچ افزایش می یابد. مزیت این روش این است که گشتاور در هنگام پردازش کم است و ایمنی فرآیند به راحتی تضمین می شود. علاوه بر این، کاربرد خوبی نیز دارد. تا زمانی که گام یکسان است، میتوانید از ابزاری برای پردازش رزوههای داخلی با قطر رزوههای مختلف یا محدوده تحمل برای مواد مختلف استفاده کنید.
با این حال، معایب این روش پردازش نیز آشکار است. این کار نیازمند استفاده از ماشین آلات سه محوره CNC است که راندمان پردازش پایین و هزینه نسبتاً بالایی دارد. این عمدتا در پردازش دسته های کوچک سوراخ های رزوه ای با قطر بزرگ استفاده می شود.