مواد برای پردازش قطعات دقیق به دو دسته مواد فلزی و مواد غیرفلزی تقسیم می شوند. برای مواد فلزی، سختی فولاد ضد زنگ بالاترین است، پس از آن چدن، پس از آن مس، و در نهایت آلومینیوم. فرآوری سرامیک، پلاستیک و غیره متعلق به فرآوری مواد غیرفلزی است.
1. اولین مورد نیاز برای سختی مواد است. در برخی موارد، هر چه سختی مواد بالاتر باشد، بهتر است، اما به سختی مورد نیاز قطعات ماشینکاری شده محدود می شود. مواد پردازش شده نمی تواند خیلی سخت باشد. اگر سخت تر از قطعات ماشین کاری شده باشد، نمی توان آن را ماشین کاری کرد.
2. ثانیا، مواد باید نسبتا نرم و سخت، حداقل یک درجه کمتر از سختی قطعات دستگاه باشد. در عین حال، به عملکرد قطعات ماشینکاری شده و انتخاب معقول مواد برای قطعات نیز بستگی دارد.
به طور خلاصه، ماشینکاری دقیق هنوز برای مواد الزاماتی دارد، همه مواد برای پردازش مناسب نیستند، مانند موادی که خیلی نرم یا خیلی سخت هستند، اولی برای پردازش ضروری نیست، در حالی که دومی قابل پردازش نیست.
بنابراین، اساسی ترین آنها این است که قبل از پردازش باید به تراکم مواد توجه کنید. اگر چگالی بیش از حد بالا باشد، معادل سختی بالا است. اگر سختی از سختی دستگاه (ابزار تراشکاری) بیشتر شود، نمی توان آن را پردازش کرد. نه تنها به قطعات آسیب می رساند، بلکه باعث ایجاد خطر نیز می شود، مانند بیرون زدن ابزار چرخشی و آسیب رساندن به افراد. بنابراین، به طور کلی، برای پردازش مکانیکی، کیفیت مواد باید کمتر از سختی ماشین ابزار باشد تا بتوان آن را پردازش کرد.
اگر سوالی دارید لطفا با ما تماس بگیرید