مواد برای ماشینکاری دقیق به دو دسته مواد فلزی و مواد غیر فلزی تقسیم می شوند. برای مواد فلزی، سختی فولاد ضد زنگ بیشترین میزان سختی را دارد، پس از آن چدن، پس از آن مس و در نهایت آلومینیوم قرار دارند. فرآوری سرامیک و پلاستیک به پردازش مواد غیرفلزی تعلق دارد.
برای نیازهای سختی مواد، در برخی موارد، هر چه سختی مواد بالاتر باشد، بهتر است. این فقط به سختی مورد نیاز قطعات ماشین پردازش محدود می شود. مواد فرآوری شده نمی توانند خیلی سخت باشند. اگر سخت تر از قطعات ماشین باشند، نمی توان آنها را پردازش کرد. این ماده نسبتاً نرم و سخت است که حداقل یک درجه کمتر از سختی قطعات دستگاه است. در عین حال، به عملکرد دستگاه های پردازش شده و انتخاب مواد معقول قطعات ماشین نیز بستگی دارد.
بنابراین، قبل از پردازش، باید به تراکم مواد توجه کنیم. اگر چگالی بیش از حد زیاد باشد معادل سختی زیاد است و اگر سختی از سختی قطعه ماشین (ابزار تراش) بیشتر شود، پردازش آن غیرممکن است که نه تنها به قطعات آسیب می رساند، بلکه باعث ایجاد خطر نیز می شود. مانند خروج ابزار تراش و آسیب رساندن به مردم. بنابراین، به طور کلی، برای پردازش مکانیکی، کیفیت مواد باید کمتر از سختی ماشین ابزار باشد تا بتوان آن را پردازش کرد.
